نيکی به جای ياران فرصت شمار يارا

  بتهوون پس از اين که از تصميم جديش برای خودکشی منصرف می شود، خطاب به يکی از صميمی ترين دوستانش چنين می نويسد:

  « در جايی خوانده ام که به انسان اجازه داده نشده است تا به ميل خودش زندگی را ترک کند، پيش از آن که به وظايف « نيکويي» که بر عهده اش گذاشته شده، عمل کند. اگر چنين نبود، من از مدت ها پيش زندگی را ترک کرده بودم- حتی با دست های خودم به زندگيم پايان بخشيده بودم.»

  يکی از درس های مهمی که خودشناسی به انسان می آموزد، « نيکويی کردن» در حق ياران و دوستان و همه نيازمندان به نيکويی، و مقدم بر هر کس ديگر، نيکويی کردن در حق خويشتن است.

  خودشناسی به ما چنين می آموزد که زندگی بس متزلزل و ناپايدار است و گذرا و غير قابل اعتماد و سرشار از مخاطرات و فجايع غير منتظره، و فاقد اهداف از پيش معين شده، و اگر نيکی کردن به خويشتن و ديگران را به عنوان هدفی اصلی و اصيل برای آن قرار ندهيم، سخت پوچ و بی مفهوم می نمايد.

  نيکی کردن به خويش و ديگران است که می تواند به زندگی هدفی شريف و والا و انسانی ببخشد و از آن تفسيری متعالی و ارجمند ارائه دهد. و تنها با نيکی کردن و نيک بودن است که می توان ناپايداری لمحه های بی دوام و ميرای زيستن را ماندگاری و ابديت، و تاريکی های آن را روشنايی و فروزش بخشيد. و اين يکی از مهم ترين درس هايی است که خودشناسی به ما می آموزد.